Internationale Kinderontvoering

If you have sole custody, you can decide on your own about moving with your child.

However, in the Netherlands, every parent with custody has an obligation to promote contact between the child and the other parent (Section 1:247(3) of the Civil Code).

If you move with your child to a place of residence that is very far away, this may mean that the current contact arrangement can no longer be implemented.

If the court considers that you are no longer fulfilling this obligation as a result, it may decide that you must move back or that you are not allowed to move.

The parent without parental authority can submit a request to this effect to the court before or after your relocate.

Ja, leeftijd is belangrijk. Artikel 4 van het verdrag stelt dat het verdrag houdt op van toepassing te zijn zodra het kind de leeftijd van 16 jaar bereikt. Dat betekent dat een proces dat is begonnen toen het kind bijna 16 jaar oud was, geen nut heeft wanneer het kind 16 jaar wordt voordat er een rechterlijke beslissing is. 

De leeftijd van het kind kan ook op andere manieren van belang zijn.

Kinderinterview

In een internationale kinderontvoeringszaak bijvoorbeeld zal de Nederlandse rechter het kind uitnodigen voor een verhoor als het kind zes jaar of ouder is. Is het kind jonger dan zes jaar, dan kunnen de ouders de rechtbank verzoeken het kind te horen.

Art. 13 deel 1 b van het verdrag

Artikel 13, lid 1, onder b), van het Verdrag bepaalt dat de terugkeer van een ontvoerd kind door de rechter kan worden geweigerd indien er een ernstig risico bestaat dat het kind bij zijn terugkeer naar het land waar het zijn gewone verblijfplaats heeft aan een lichamelijk of geestelijk gevaar wordt blootgesteld, of op andere wijze in een ondraaglijke toestand wordt gebracht.

De jonge leeftijd van een kind kan hierbij van belang zijn. De jonge leeftijd van een kind kan in dit verband van belang zijn, maar is op zichzelf niet doorslaggevend. Naast de jonge leeftijd zullen er bijkomende omstandigheden moeten zijn. Dit is ook het geval wanneer een zeer jong kind na terugkeer in het land van herkomst van de ontvoerende ouder wordt gescheiden omdat deze niet terugkeert. De jonge leeftijd op zich is niet voldoende om te concluderen dat het kind bij terugkeer in een ondraaglijke toestand zal verkeren. 

Wat je in de eerste plaats in gedachten moet houden is dat de ouder die zegt dat er toestemming was om het kind te verhuizen, moet bewijzen dat er inderdaad toestemming was.

But if you wish to proof that there was no consent, you can use everything that seems relevant to proof this. It could be old e-mails or what’s app messages, that show that you did not consent. Or that the move would be temporary. Besides that you could use pictures, contracts, plain tickets or insurence papers. You can also use statements from relatives or others who where aware of the plans. Or statements from employers or schoolmanagement.

Tot slot: je kunt zo ongeveer alles gebruiken wat laat zien wat de plannen voor de toekomst zijn.

In the Netherlands it is a criminal act to keep a child from the person(s) who has custody over the child. It is called ‘withdrawal from authority’. This criminal act is described in artikel 279 van het Nederlandse strafrecht.

The Dutch prosecutor’s office has written a guideline about what kind of punishment it will demand in criminal cases about withdrawal from authority. You can read this richtlijn op de website van de overheid. De vierde categorie zaken betreft internationale kinderontvoeringen.

In 2019 heeft het Hof in Den Haag een vader veroordeeld wegens internationale kinderontvoering. Hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van 42 maanden. Hij had de kinderen bij de moeder weggehaald toen ze 3 en 8 jaar oud waren. Daarna had hij ze meegenomen naar andere locaties en had hij hun naam veranderd. Hierdoor wist de moeder niet waar de kinderen zich bevonden voor een periode van 11 jaar. U kunt lees deze beslissing op de website van de Nederlandse rechtbanken.

The Convention does not give a definition of ‘habitual residence’. But it is evident that member states need to use a unambiguous interpretation of the Convention.

De gerechtelijke uitspraken van het Europese Hof van Justitie geven verschillende criteria om de gewone verblijfplaats van de kinderen te bepalen.

A child’s habitual residence corresponds to where, in fact, is the center of his life. It concerns the place that expresses a certain integration of the child in a social and family environment. It is about the place that expresses a certain integration of the child in a social and family environment and the relocation of the family to that state, the nationality of the child, the place and circumstances under which the child attends school, the child’s language skills and family and social ties in that state. 

Er zijn twee verschillende manieren waarop een ouder het kind kan ontvoeren.

De eerste is door het kind naar een andere staat te brengen zonder toestemming van de andere ouder. Dit is alleen het geval als de andere ouder het (gezamenlijke) gezag over het kind heeft.

De andere is door het kind niet terug te sturen naar de thuisstaat, zonder toestemming van de andere ouder. Ook hier geldt dat de andere ouder (gezamenlijk) gezag moet hebben, zodat er sprake is van een internationale kinderontvoering. Deze vorm van ontvoering kan bijvoorbeeld plaatsvinden na een vakantie in een ander land.

Als u een Nederlandse rechterlijke uitspraak heeft waarin staat dat u een bezoekregeling met uw kind heeft, kan de politie u helpen om toegang tot uw kind te krijgen. De politie kan terughoudend zijn. Als er bijvoorbeeld een beslissing van de kinderbescherming is die (een deel van) de voogdij heeft, kan de politie weigeren om de beslissing ten uitvoer te leggen.
U kunt overwegen om aangifte te doen van een strafbaar feit door de andere ouder. In Nederland is emotionele mishandeling (dwangmaatregelen) geen strafbaar feit. (In het Verenigd Koninkrijk, Wale, Schotland, Ierland, Australië, Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten is het een strafbaar feit).
U kunt zich melden:
– Keeping the child from your custody / withholding you access to your child
– Keeping the child from school without reason
– Defamation or slander
Aangifte van het strafbare feit kan leiden tot nieuwe informatie, door de hulp van de politie. U kunt ook vragen om een kopie van alle politieregistraties waarbij uw kind betrokken is. En natuurlijk zal de Nederlandse officier van justitie zo nodig een verzoek om internationale rechtsbijstand indienen.

U kunt op de website van de HCCH zien welke landen het verdrag hebben ondertekend en op welke datum dat is gebeurd:
https://www.hcch.net/en/instruments/conventions/status-table/?cid=24
De HCCH heeft een spreadsheet gemaakt met de aanvaarding van de toetreding tot het Verdrag inzake de ontvoering van kinderen:
https://assets.hcch.net/docs/d796ab1c-7137-4376-8564-3dcd7d078e49.pdf
Het verdrag is per definitie van kracht tussen alle staten die het verdrag hebben geratificeerd.
Als een staat lid is geworden via de toetredingsprocedure van de kunst. 38 van het verdrag, maar het verdrag niet heeft geratificeerd, moet u nagaan of de andere staat de toetreding van de andere staat heeft aanvaard. Indien een staat vóór de andere staat is toegetreden, moet de eerste staat de toetreding van de tweede staat aanvaarden.
Als het thuisland van het kind geen lid is, maar het land waar het kind op dat moment verblijft wel lid is, kunt u nog steeds gebruik maken van het verdrag en een terugkeerbesluit vragen in het land waar het kind verblijft.
Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken houdt de landen bij die het verdrag afdwingen en onderhoudt een soortgelijke website: https://travel.state.gov/content/childabduction/english/country/hague-partycountries.html
U zult dus de datum van toetreding, de datum van ratificatie en de eventuele aanvaarding van de toetreding moeten controleren om na te gaan of er een verdragsbasis is tussen de twee landen.